........................

Απαγορεύεται η "άρνηση"

ΚΑΙ ΜΗ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ... ΖΗΤΩ Η ΝΕΑ ΤΕΧΝΟΚΡΑΤΙΑ!

"BETWEEN TWO AGES"

AΝΥΠΟΨΙΑΣΤΟΙ ΘΑΜΩΝΕΣ ΚΗΦΗΝΕΙΩΝ ΔΙΑΒΑΖΟΥΝ...

Η διάνοια του Έλληνος είναι αγρός, τον οποίον ούτος αφήνει ως επί το πολύ χέρσον, διότι γνωρίζει ότι η δαπάνη της καλλιεργείας δεν ήθελε καλυφθεί υπό του προϊόντος της συγκομιδής. Προς τι λ.χ. να κοπιάσει όπως γίνει ελληνιστής, κινδυνεύων ν’ αποθάνη της πείνης, ενώ γινόμενος κομουνδιριστής δύναται ν’ απολαύσει τον επιούσιον άρτον του και έδραν τω Πανεπιστημίω;
***
Καταφρονείται εν Ελλάδι πάσα διανοητική εργασία διότι εν τη παρούση ημών καταστάσει αδύνατον είναι να υπάρξη τοιάυτη τις έντιμος, αλλά κατ’ ανάγκην μετατρέπεται εις επαιτείαν, θεσιθηρίαν ή επί δικαία αμοιβή συκοφαντίαν.
***
Ο Έλλην προτιμά συνήθως την ομαλωτέραν οδόν, έστω και άγουσαν εις βάραθρον.
***
Πάντες οι έχοντες ονύχια αγωνίζονται να σπαράξωσι τους έχοντες πτερά.
***
Όσον ευκολώτερα πιστεύομεν και ταχύτερα λησμονούμεν, τόσον μεγαλειτέρα είναι η ασυνειδησία εκείνων που μας απατούν.
***
Επιμένω να θεωρώ το πολιτικόν μας πρόβλημα ως εγκείμενον εις την ανικανότητα πάσης ελληνικής κυβερνήσεως να συμβιβάσει την διατήρησιν της πλειοψηφίας μετά της εκτελέσεως των όσα πανθομολογουμένως επιβάλλει το κοινόν καλόν.
***
Ο εγωισμός και η πεζότης του σιδηρού τούτου αιώνος καθιστώσιν ακατάλληλα πρότυπα τας περιστεράς, τα αρνία και τους κύκνους.
***
Βαρύ οπωσδήποτε αποβαίνει το θέαμα ολοκλήρου της Ελλάδος μεταβαλλομένης εις λιβάδιον κομματικής κτηνοτροφίας.

(Απ’ τη συλλογή αφορισμών και σκαλαθυρμάτων του Ε. Ροΐδη)

ΗΡΘΕ ΠΑΛΙ Η ΩΡΑ ΣΑΣ...

ΑΡΤΟ & ΘΕΑΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΛΑΟ... ΟΙ ΜΕΛΟ-ΑΦΡΑΓΚΟΙ ΣΑΣ ΧΑΙΡΕΤΟΥΝ!

(ΑΛΛΑΞΕ Ο ΜΑΝΩΛΙΟΣ ΚΑΙ ΕΙΠΕ: ΔΕΝ ΔΟΥΛΕΥΩ, ΕΙΜΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ... )

Όπως είπε ο Βολταίρος, "αν δεν υπήρχε θεός, θα έπρεπε να τον επινοήσουμε", έτσι και με τους Έλληνες, όταν δεν υπάρχει φταίχτης θα πρέπει να τον επινοούμε διότι μόνο εμείς δε φταίμε ποτε.

Βλέπε: "Η τεράστια κοινωνική σημασία των βλακών εν τω συγχρόνω βίω", Ε. Λεμπέση & "Περι του μη δείν δανείζεσθαι", Πλούταρχος.

“Στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα”

Φαύλος αυτός στο πουθενά πιστεύει
Υψη δυσθεώρητα όπου η ευτυχία του νεύει
Λαός χωρίς βάθος συνέχεια πλανάται
Αγονα μέρη δεσπόζει, κανείς δε τον θυμάται
Κόλαση απ’ τα σπλάχνα του ξεβράζει
Ηφαίστειο θα σκάσει κι ας μη τρομάζει:

Η Τρόικα & ο «Δούρειος Τύπος»

(Μέρος Ι: 'Οταν ο Εφιάλτης έγινε πρωθυπουργός)

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΕΧΟΥΜΕ, ΛΥΣΕΙΣ ΨΑΧΝΟΥΜΕ *

"Είμαστε έθνος ανάδελφον" είχε πει ο πρώην πρόεδρος της Δημοκρατίας, Χρήστος Σαρτζετάκης. Τυχαίο; Ε, μάλλον.

Σύγχρονοι καλαμαράδες, διαδικτυακοί και λοιποί, αφήστε τις πένες σας και πιάστε τίποτε άλλο. Ένας “διανοούμενος” δε φέρνει (που δεεε φέρνει) την άνοιξη, φαντάσου να κλειστεί και μεσ’ το σπίτι του.
Ο Καλλικράτης ήρθε! (πόσα ονόματα θα μαγαρίσουμε ακόμα;)
Έρχεται και η κάρτα του πολίτη…

Έχω τη γνώμη πως θα ήταν ευχαρίστηση μα και καθήκον μας να ελευθερώνουμε ανθρώπους και να τους αφήνουμε να επιλύουν τις εσωτερικές τους υποθέσεις, με τον δικό τους τρόπο. Γι’ αυτό είμαι αντι-ιμπεριαλιστής… (Μαρκ Τουέιν)
Σα να ακούω τον πλανητάρχη, πως τον είπαμε;

Φιλοδοξία μου είναι να απαλλάξω μερικούς, καλόπιστους από ψευδαισθήσεις. Ότι δηλαδή, με διάλογο είναι δυνατό να τα βρούμε με τους στρατοκράτες της Άγκυρας, χωρίς παραχωρήσεις κυριαρχικών μας δικαιωμάτων που θα οδηγήσουν τελικά στον εδαφικό ακρωτηριασμό της πατρίδας μας. (Ν. Κουρής επίτιμος αρχηγός ΓΕΕΘΑ, π. υφυπουργός Εθν. Αμύνης)
Άλλος ένας εκτός τόπου και χρόνου, ήθελα να ‘ξερα που τα βρίσκουν και τα λένε…

«Ο ελληνικός λαός πρέπει να καταστεί μικρόψυχος “ως τα έθνη του Ινδοστάν”» δια στόματος του Βρετανού υπουργού Εξωτερικών Ρόμπερτ Κασλρη, Βουλή των Λόρδων 1850 (Χένρυ Τζων Τεμπλ, λόρδος Πάλμερστον).
Και νόμιζα ότι ήταν λόγια του Σάουρον από τον «Άρχοντα των δαχτυλιδιών».

Κάποιοι είδαν ότι το πείραμα του Cern απέτυχε και σκέφτηκαν: δεν κάνουμε ένα μνημόνιο…

Καλές γιορτές!

Σε αντιδιαστολή με τον “δυτικό” τρόπο...

Η ΗΡΩΙΚΗ ΑΝΤΙΛΗΨΙΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ, του Ι. Συκουτρή

Η ηρωική αντίληψις της Ζωής αναχωρεί από την αρχήν, ότι η Ζωή είν' ένας διαρκής αγών, μία αδιάκοπος, χωρίς τέρμα και χωρίς σταμάτημα, μάχη εναντίον της φύσεως, εναντίον των άλλων ανθρώπων, εναντίον του εαυτού μας. Επομένως και ο άνθρωπος, κάθε γενεάς, αποτελεί μίαν συνεχή μετάβασιν προς κάτι άλλο, προς κάτι ανώτερον. Όχι προς ένα διαφορετικόν είδος οργανικού όντος (τον υπεράνθρωπον π.χ. του Nietzsche), αλλά προς το να γίνη φορεύς μιας ανωτέρας, δηλαδή εντονωτέρας και πλουσιωτέρας μορφής της Ζωής. Έτσι κάθε άνθρωπος αξιόλο­γος είν' ένας πρόδρομος, που αντλεί το νόημα της υπάρ­ξεώς του όχι από το παρελθόν, ούτ' από το παρόν, αλλ' από το μέλλον και μόνον. Το παρελθόν ως παρελθόν το αγνοεί, προς το παρόν ευρίσκεται εις πόλεμον συνεχή. Όχι μόνον προς εκείνο το παρόν, το οποίον δεν είν' εις την ουσίαν του παρά επιβίωσις του παρελθόντος, ή μάλλον διατήρησις του σώματος αυτού οφειλομέν' εις την δειλίαν ή την νωθρότητα των συγχρόνων ανθ­ρώπων· ο ηρωικός άνθρωπος μάχεται και προς το γνήσιον πα­ρόν, το παρόν που ζη γύρω του και ζη μέσα του.
* * *
Αυτός είν' ο λόγος που θεωρείται και είναι άνθρωπος αβοήθητος εις την συνήθη πρακτικήν ζωήν. Και ένας άλλος λόγος: δεν έχει την φρόνησιν να δυσπιστή προς τους γύ­ρω του. Να δυσπιστή προς τι; Διά ν' αποφύγη κινδύνους; Μα αυτούς είναι ακριβώς, που αναζητεί η ψυχή του. Τούς αναλαμβάνει όχι από επαγγελματικήν συνήθειαν η από βιοπορι­στικόν καταναγκασμόν - οι ακροβάται και οι θηριοδαμασταί θα ήσαν τότε οι ηρωικώτεροι των ανθρώπων - αλλ' ως εσωτερικήν προσταγήν της μοίρας του, ως το ιερώτερον δικαίωμα που τού δημιουργεί η υπεροχή του. Οι πολλοί καμαρώνουν δι' όσους κινδύνους απέφυγαν, όχι δι' όσους υπεβλήθησαν· περιγράφουν τας επιτυχίας, που επραγματοποίησαν, και υπερηφανεύονται διά την εξυπνάδα των. Αλλά διά τον ηρωικόν άνθρωπον, το εί­δαμεν: η επιτυχία δεν αποτελεί ούτε κριτήριον ούτε ιδεώδες· ιδεώδες του και κριτήριον: να ζήση δυνατός και ωραίος. Και είναι γενναιότερον και ωραιότερον ν' αδικηθής παρά ν' αδικήσης, να εξαπατηθής παρά να εξαπατήσης.
* * *
Πουθενά δεν φαίνεται περισσότερον η υπερηφάνεια του ηρωικού ανθρώπου, παρά εις τον τρόπον που δι­εξάγει τους λεγομένους αγώνας ιδεών. Δεν αποβλέπει ποτέ εις το να νικήση. Τι θα ειπή να νικήση; Να δεχθούν τας απόψεις του; Συμφορά! Ο ίδιος ξέρει τι τού εστοίχισεν ως που να κατα­λήξη εις αυτάς, τι τόλμη εχρειάσθη - sapere aude, λέγει ο αρχαίος ποιητής - τι εσωτερικήν ωρίμανσιν προϋποθέτει. Έτσι, ανησυχεί μάλλον παρά ποθεί εκείνον, που θα τας δεχθή κατ' επιταγήν ή ως προϊόν μιας συντόμου συζητήσεως.
Διά ν' αποκτήση μήπως οπαδούς; Είν' αληθές, ότι πολλοί αισθάνονται την ανάγκην να κάνουν προπαγάνδαν διά τας ιδέας των, σαν να φοβούνται, ότι δεν θα είναι ορθαί, αν δεν τας ανεγνώριζαν και άλλοι, κατά το δυνατόν πολυαριθμότεροι. Αλλ' εκείνος γνωρίζει, ότι σημασίαν δεν έχει το περιεχόμε­νον των ιδεών ενός ανθρώπου, αλλ' η ψυχική δύναμις με την οποίαν τας κατέκτησε και τας κατέχει. Όχι το τι πιστεύεις, αλλά το πώς πιστεύεις ό,τι πιστεύεις. Ότι τας θεμελιώδεις, τας ζωτικάς πεποιθήσεις σού ρυθμίζει κατά βάθος η μοίρα σου, όχι τανάπαλιν. Και η μοίρα σου είναι κάτι απολύτως προσωπι­κόν· δεν ημπορείς μήτε να το δανεισθής, μήτε να το δανείσης. Έπειτα τι σημαίνει διά τον ηρωικόν άνθρωπον ο αριθμός; Εκείνος θέλει, και ως πνευματικός άνθρωπος ακόμη, να εργάζεται, όχι να συνεργάζεται· είναι ανδρικώτερον...
Έτσι, και όταν υπερασπίζη τας απόψεις του, δεν το κάνει διά να τας επιβάλη· αλλά διά να μείνη οποίος είναι. Και ακρι­βώς το να είναι οποίος είναι, αποτελεί εις τα μάτια των άλλων πολλάκις, αυτό και μόνον, πολεμικήν. Η ύπαρξίς του και μόνη εξεγείρει το μίσος· αρκεί να περιγράφη απλώς πώς είναι, και προκαλεί αντιπάθειαν· τόσον μεγάλον μέρος από το μέλλον αντιπροσωπεύει! Διότι το μέλλον είναι σκοτεινόν, και είν' ολίγοι που δεν φοβούνται το σκοτάδι, οι πολλοί το φοβούνται, και ο φόβος των παίρνει πολλάκις την μορφήν αντιπαθείας.
Και όμως σπείρει άφθονα τα γεννήματα του νου του. Τα σπείρει, διότι δεν ημπορεί να κάνη διαφορετικά· όπως το δέν­τρον που τινάζει τούς καρπούς του σαν ωριμάσουν, είτ' ευρί­σκοντ' αποκάτω είτε όχι αυτοί που θα τούς είναι χρήσιμοι. Έ­τσι και ο ηρωικός άνθρωπος: διδάσκει, παρασυρόμενος από την πίστιν του· ομιλεί περί αυτής, υποκύπτων εις την εσωτερικήν ορμήν ν' ανακοινώση - όχι ν' ανακοινώση· να τραγουδήση μάλλον, την χαράν του και τους θησαυρούς του - να φωνάξη την αγάπην του, και διαβεβαιώνει κάθε φοράν το αγαπημένον του πρόσωπον πόσον τ' αγαπά, όχι διά να το πείση ούτε διότι φαν­τάζεται πως αμφιβάλλει, αλλά μόνον διότι ευχαριστείται ο ίδιος κάθε φοράν να τ' ακούη. Έτσι και ο ηρωικός άνθρωπος: είτε προφορικώς αναπτύσσει προς ένα κοινόν, είτε γράφει, κατά βάθος είν' ο ίδιος ακροατής και αναγνώστης του εαυτού του. Ομιλεί ενώπιον των άλλων, διά ν' ακούση ο ίδιος την φωνήν του δυνατώτερα, διαυγέστερα, συνειδητότερα.
Υπερήφανος είναι, όχι εγωιστής. Δι' αυτό σπαταλά τον εαυτόν του. Η ευτυχία του είναι να δαπανά, ακριβέστε­ρον ακόμη: να δαπανάται. Ανεξάντλητος όπως είναι, δεν ξέρει αριθμητικήν. Είναι τόσον πλούσιος, ώστε θ' αναπλη­ρώση εύκολα (το ξέρει) κάθε ζημίαν· προς τι λοιπόν να την υπο­λογίζη; Υπολογίζει ο πτωχός· ο πλούσιος κλείνει τα μάτια, απλώνει το χέρι, και σκορπά ... Όσα και να σκορπήση, πάντοτ' εκ του περισσεύματος θα είναι.
Εκ του περισσεύματος αντλεί και η μεγαλοδωρία του ηρωικού ανθρώπου. Αφρόντιστα και αδίστακτα σπαταλά τα πλούτη του, την δραστηριότητά του, την υγείαν του, την ρωμαλεότητα της ψυχής και του νου του. Σκορπά την αγάπην του χωρίς ανταλλάγματα, έτοιμος να πληρώση εκείνους που θα θελήσουν να την δεχθούν. Σκορπά τας συγκινήσεις, τους ενθουσιασμούς και την φλόγα, τα κάλλη και τα ρίγη της ψυχής του και είναι τόσον πολλά τα πολύτιμ' αυτά πετράδια, ώστε ο πτωχός και ο κακός υποπτεύουν πως θα πρέπει κίβδηλα να είναι· ειδεμή, θα τα εμοίραζεν έτσι, τόσον αμέριμνα, τόσον αλύπητα; Σκορπά του νου του τα γεννήματα, που είναι δι' αυτόν βιώματα ψυχής, χωρίς να κατοχυρώνη συγγραφικώς την πατρότητά των, να έτσι σαν τον ήλιον που ακτινοβολεί παντού το φως του. Και ο ήλιος δεν έχει μετρητήν του φωτός· έχουν αι ηλεκτρικαί εταιρείαι μόνον.

* * *

ΤΙΣ ΠΤΑΙΕΙ;

"Αφυπνισθήτε!... συνέλθετε!... διότι εάν δεν αντιλαμβάνεστε, δεν διαισθάνεσθε και δεν ακούτε την μακρυνή βοή της επερχόμενης καταιγίδας, ημείς προειδοποιούμε, επισημαίνουμε και να είσθε βέβαιοι ότι οι πρώτοι κεραυνοί θα εκσπάσουν ασφαλώς και οπωσδήποτε επί των κενών αλλά υπεύθυνων δια την κατάντια μας, κεφαλών σας!...”: η απάντηση δια πέννας Ιωάννη Πασσά.

ΔΩΔΕΚΑΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ “ΑΜΕΤΟΧΟ” ΠΟΛΙΤΗ (!) από τον Συνέσιο

1 ~ Πάντα δε τα έργα αυτών ποιούσι προς το θεαθήναι τοις ανθρώποις.
2 ~ “Δεν αντιλαμβάνεσαι την ομορφιά της καταστροφής των λέξεων. Δεν καταλαβαίνεις ότι η Νέα γλώσσα είναι η μόνη της οποίας το λεξιλόγιο μικραίνει. Δεν βλέπεις ότι σκοπός της είναι να στενέψη τα όρια της σκέψεως. Τελικώς θα καταστήσουμε πρακτικώς αδύνατο το έγκλημα του σκέπτεσθαι, διότι δεν θα υπάρχουν λέξεις για να το εκφράση κανείς.” (1984 – Ο Μεγάλος Αδερφός, Τζ. Όργουελ)
3 ~ Ελληνική φυλή, ο μεγαλητερος εχθρός είναι ο εαυτός σου. (Περικλής Γιαννόπουλος)
4 ~ Μητρός τε και πατρός και των άλλων προγόνων απάντων τιμιώτερον εστίν η πατρίς. (Πλάτων)
5 ~ Παν δένδρον μη ποιούν καρπόν καλόν εκκόπτεται και εις πυρ βάλλεται. (Ιησούς)
6 ~ Ου ποιήσομαι περι πλείονος το ζην της ελευθερίας. (Όρκος των Πλαταιών)
7 ~ Υπείροχων των άλλων μηδέ γένος πατέρων αισχύνεμεν. (Όμηρος)
8 ~ Αι μεν ηδοναί θνηταί, αι δε αρεταί αθάνατοι. (Περίανδρος)
9 ~ Φιλώ τέκνα αλλ' εμοί πατρίδα μάλλον φιλώ. (Πλούταρχος)
10 ~ «Αδελφέ μου, αφού ξέπεσε τόσο η Ανθρωπότητα που μας αφήνει να πεθαίνουμε, ας πεθάνουμε. Εμείς δε θα ζούμε για να μετανιώνουμε. Θα πεθάνουμε όμως όλοι απ’ το μαχαίρι και όχι απ’ την ΝΤΡΟΠΗ!» (Μ. Λουντέμης)
11 ~ Γι’ αυτούς που ποθούν την δύναμη, η παρακμή είναι μέσον. Επιθυμούν ζωηρώς να νοσήσουν την ανθρωπότητα και να ανατρέψουν τις έννοιες του Καλού και του Κακού, του Αληθούς και του Ψεύδους. (Νίτσε, “Ο αντίχριστος”)

12 “OΣΟ ΜΠΟΡΕΙΣ”
Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πιαινοντας την,
γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντας την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινή ανοησία,
ως που να γίνει σα ξένη φορτική.
(Κ. Καβάφης)

ΖΩΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙ-ΕΛΛΑΔΑ

“Το γαρ όλον και παν έργον της νομοθεσίας εις την παιδείαν ανήψεν. Της παιδείας, ην μέγιστον ηγείτο του νομοθέτου και κάλλιστον έργον είναι.” (Λυκούργος)

Ποιος θα το πίστευε ότι θα φθάναμε σ’ αυτό το σημείο; Ζούμε στη χώρα με την μεγαλύτερη και πλέον μακρόχρονη ζωντανή ιστορία. Μιλάμε την πλουσιότερη άρα και ομορφότερη γλώσσα του πλανήτη μας. Έχουμε ποικιλία εικόνων στα φυσικά τοπία μας, με τις καλύτερες συνθήκες διαβίωσης από πλευράς κλίματος και περιβάλλοντος. Είμαστε όμως και μια χώρα περικυκλωμένη από έθνη που μας επιβουλεύονται, ίσως για τους προαναφερθέντες λόγους. Πράγμα που θα έπρεπε να μας κάνει πέρα από φιλόξενους και επιφυλακτικούς απέναντι σε οτιδήποτε νεοφερμένο. Είμαστε λαός που ανέκαθεν επηρέαζε τους “γείτονες” του και όχι μόνο, αλλά πάντοτε ως αρωγός στην ανάπτυξη τους και όχι την καταστροφή τους. Που βρισκόμαστε όμως σήμερα; ξεπουλάμε τα πάντα στο όνομα του κέρδους, μιλάμε μια γλώσσα “σαλάτα” ή μιλάμε ξένες γλώσσες καλύτερα από τη μητρική μας. Προτιμούμε να είμαστε κοσμοπολίτες, επειδή ανθρώπινα “σύνολα” εκ δυσμών προωθούν ως μόδα αυτό τον τρόπο ζωής, παρά πολίτες ενός κράτους που μας δίνει ταυτότητα (πράγμα σπάνιο γιατί σήμερα μας ξεχωρίζει μόνο η εξωτερική διαφορετική εμφάνιση που κι αυτή κάποια στιγμή πρέπει να εξαλειφθεί μέσα από “ανηλεείς” επιμειξίες ώστε να μην μας απασχολεί κι αυτό το πρόβλημα). Καταντήσαμε να μη σκεφτόμαστε το ίδιο το σπίτι μας, να μη σεβόμαστε τους εαυτούς και τα παιδιά μας. “Εγώ να περνάω καλά κι ας χαλάσει όλος ο κόσμος…” Aς φύγουμε λοιπόν από αυτό τον ταλαίπωρο τόπο να πάμε όπου αλλού μας αρέσει μιας και σήμερα έχει χαλαρώσει η έννοια των συνόρων. Χωρίς να παρεξηγώ όμως αυτή την έννοια γιατί ούτως η άλλως ποτέ δεν υπήρχαν σύνορα με την έννοια των συρμάτινων εμποδίων. Σύνορα υπάρχουν στον κόσμο, όταν οι κάτοικοι μιας περιοχής τα ορίζουν βάφοντας τα με αίμα, ενώνοντας το γενετικό τους υλικό με αυτό των χωμάτων που πατούν!
Σε ποια χώρα ζούμε τελικά; Τι είναι αυτό που μας καθορίζει; ακόμα και τα λαχανικά έχουν διάφορες ποικιλίες. Εμείς είμαστε “καθαρόαιμο” είδος σ’ αυτή τη μεριά του πλανήτη ή ένα ανακατεμένο "πλάσμα" που γεννάει “τέρατα”; Το τελειότερο είδος ανθρώπου που θα τολμούσα να πω ότι όντως γεννήθηκε σ’ αυτή τη γωνιά της γης (αν και είναι καθολικά αποδεκτό) τείνει να παύσει να υπάρχει. Γιατί; πεποίθηση μου είναι, επειδή η φύση του ανθρώπου έχει καθοδική τάση. Η εξέλιξη όμως είναι ένας δρόμος ανηφορικός και η εποχή μας άλλα πράγματα κελεύει: οτιδήποτε εύκολο είναι και καλό. Εύκολο χρήμα, εύκολοι έρωτες, εύκολη-γρήγορη διατροφή, εύκολη επικοινωνία (με νεύματα και κομμένες λέξεις), εύκολα κτίρια να μένουμε και ούτω καθεξής. Το φαινομενικά εύκολο όμως δεν σημαίνει ότι είναι και αναγκαστικά σωστό. Η νοοτροπία του “καραγκιόζη” αποκτηθείσα στην τουρκοκρατία δεν μας έχει εγκαταλείψει ακόμη. Το "εργάκι" που παίζεται στις μέρες μας, ο Καραγκιόζης κοσμοπολίτης, έχει μεγάλη πέραση. Α, ρε καραγκιόζη και σεις τα κολλητήρια, θα φάτε, θα πιείτε και νηστικοί θα κοιμηθείτε. Ο καραγκιόζης δεν αλλάζει δυστυχώς. Αλλάζουν όμως τα κολλητήρια!! Ο καραγκιόζης πρέπει να πεθάνει κι ας τον θυμόμαστε ο καθένας όπως θέλει. Τα κολλητήρια όμως δεν πρέπει να γίνουν καραγκιόζηδες, αλλά Έλληνες. Πως; με την Παιδεία. Με την σωστή παιδεία “γίναμε” Έλληνες μ' αυτή θα ξαναγίνουμε, αν θέλουμε να τιμούμε το όνομα που φέρουμε. Ειδάλλως ας φύγουμε κι ας πάμε να ζήσουμε όπου αλλού μας γουστάρει. Αυτός ο τόπος θέλει ιδρώτα και αίμα από ήρωες καθημερινούς για να συνεχίσει να δίνει καρπούς (και που και που να βγάζει και μεγάλους ηγέτες). Αυτός ο τόπος μόνο απο δαύτους ανέχεται πάνω του. Οτιδήποτε άλλο το πετάει όπως το ατίθασο άλογο, τους άφρονες ιππείς του. Τσουτσέκια, αμερικανάκια, ψευτο-ευρωπαίοι, κουλτουριάρηδες, ελευθερο-ηθικολόγοι και λοιποί “ας μαζέψουν τα κουβαδάκια τους και ας πάνε σε άλλη παραλία”. Γιατί σ’ αυτή την παραλία έρχεται τέτοιο τσουνάμι που δεν έχει ξαναφανεί ποτέ. Και οι μόνοι που θα το αντέξουν, όπως προβλέπω, είναι αυτοί που είναι καλά ριζωμένοι σ’ αυτό τον τόπο. Οι υπόλοιποι... τροφή για τα ψάρια. Αυτή είναι η Ελλάδα γι’ αυτό και παραμένει ζωντανή στο διηνεκές της ανθρώπινης ιστορίας, φωτεινό παράδειγμα αιώνιο. Την τραυματίσαμε πολύ, αλλά ο θεράπων χρόνος γιατρεύει τις πληγές της και ότι κρέμεται από πάνω της, θα το τινάξει ως νόθο στον “καιάδα” της ιστορίας. Η Ελλάδα των “μη εύφορων χωμάτων” θέλει τουλάχιστον πνεύμα καλλιεργημένο και γόνιμη σκέψη από τα “παιδιά” της. Να δύνανται να παρακολουθούν ένα θεατρικό έργο, να απολαμβάνουν ένα ωραίο τραγούδι ή να εκτιμούν την τέχνη γενικότερα, αλλά να έχουν και τις στοιχειώδεις γνώσεις για να συμμετέχουν σε εποικοδομητικές συζητήσεις και να βρίσκουν διέξοδο στις δύσκολες στιγμές της ζωής τους. Να έχουν αφετέρου το απαραίτητο ήθος ενός χρηστού πολίτη και ευλαβούς ανθρώπου απέναντι σε θεό, πατρίδα και οικογένεια για να γνωρίζουν τίμια να ζουν και ωραία ν’ αποθνήσκουν. Όλα αυτά μαζί είναι που απαρτίζουν ένα ενάρετο άνθρωπο, Έλληνα Πολίτη.
Σε κράτη χωρίς υπόσταση δεν υπάρχει μέλλον. Σε κράτη χωρίς ταυτότητα δεν υπάρχει ελπίδα. Όπως ατομικά και ο άνθρωπος με αμνησία δεν μπορεί να σταθεί πουθενά, έτσι και τα έθνη. Ας έρθουν επομένως και όσοι Έλληνες του εξωτερικού επιθυμούν φέροντες ότι καλύτερο από τα ξένα, να ξαναρχίσουμε από την αρχή. Η χώρα μας χρειάζεται μία “τονωτική ένεση” να ενδυναμώσουμε την καρδιά της γιατί έχει δύσκολο έργο. Έχουμε όσο κανένας άλλος τις προδιαγραφές, για να μπορούμε να ελπίζουμε. Πρέπει όμως τώρα να κάνουμε κάτι, γιατί ο κορμός του έθνους μας ροκανίζεται ύπουλα και αν πέσει, θα αποτελεί μόνο καυσόξυλα για το “τζάκι” που θα ζεσταίνουν κάποιοι άλλοι τα χέρια τους. Αν θέλουμε να βγάλει όμως κι άλλα φύλλα και καρπούς (απ’ τα οποία θα τρέφονται κι άλλα έθνη) ας ξυπνήσουμε όσο είναι καιρός. Ας γίνουμε πάλι οι οδηγοί ενός μεγάλου πολιτισμού.
Εαυτούληδες και κακομοίρηδες που διαμαρτύρεστε μόνο όταν σας πάρουν την μπουκιά από το στόμα, ποιος σας είπε ότι όσοι βρισκόντουσαν στα μαγειρεία του ΤΙΤΑΝΙΚΟΥ δεν πνίγηκαν κι αυτοί! “Δικέφαλα” όντα, διαλέξτε ένα κεφάλι και πορευτείτε…

Ο βράχος και το κύμα

«Κύμα, τι θέλεις από με και τι με φοβερίζεις;

Ποιος είσαι συ κι ετόλμησες, αντί να με δροσίζεις,

αντί με το τραγούδι σου τον ύπνο μου να ευφραίνεις,

και με τα κρύα σου νερά τη φτέρνα μου να πλένεις,

εμπρός μου στέκεις φοβερό, μ’ αφρούς στεφανωμένο;

Όποιος κι αν είσαι μάθε το, εύκολα δεν πεθαίνω!»

«Βράχε, με λένε Εκδίκηση. Μ’ επότισεν ο χρόνος

χολή και καταφρόνεση. Μ’ ανάθρεψεν ο πόνος.

Ήμουνα δάκρυ μια φορά και τώρα κοίταξέ με,

έγινα θάλασσα πλατιά, πέσε, προσκύνησέ με.

(...)

Σε ξένους μ’ έριξες γιαλούς... Το ψυχομάχημά μου

το περιγέλασαν πολλοί και τα πατήματά μου

τα φαρμακέψανε κρυφά με την ελεημοσύνη.

Μέριασε βράχε να διαβώ, επέρασε η γαλήνη,

καταποτήρας είμαι εγώ, ο άσπονδος εχθρός σου,

γίγαντας στέκω εμπρός σου!»

Απόσπασμα από το ποίημα του Α. Βαλαωρίτη

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΜΟΝΟΙΑ

Τι συμβαίνει, τι συμβαίνει;
Κι όλοι είναι θυμωμένοι;
Είπαν ήρθε το φεγγάρι
του ήλιου τ’ άρματα να πάρει
και ζητάει αυτή την πόλη
να την κυβερνούν διαβόλοι…

Αυτό τον καιρό επικρατεί στη χώρα μας ένας ιδιόμορφος και σχετικά σιωπηλός (ακόμα) “πανικός”. Ο κόσμος έχει μπερδευτεί πλέον μη γνωρίζοντας με βεβαιότητα τις πταίει για την κατάντια της πολιτικής κατάστασης στην πατρίδα μας. Έτσι με την ευκαιρία των λεγόμενων ευροεκλογών αποφασίζει (σχεδόν ένας στους δύο) να απέχει είτε γιατί έχει απηυδήσει, είτε γιατί δεν ενδιαφέρεται, είτε γιατί δεν γνωρίζει τι πρέπει να ψηφίσει. Το αποτέλεσμα ήταν να βγει το μήνυμα ότι πρέπει επιτέλους να γίνει μια σοβαρή μεταναστευτική πολιτική (μέσα σ’ όλα τα άλλα φυσικά όπως η βελτίωση της οικονομικής μας κατάστασης κλπ). Αποφασίστηκε λοιπόν να θεωρείται το δουλεμπόρειο κακούργημα, να κάνουν κι άλλους χώρους υποδοχής και κράτησης λαθρομεταναστών αλλά και να γίνει νεκροταφείο και τζαμί γι’ αυτούς. Συμπέρασμα; ο καθένας ας βγάλει το δικό του.
Πεποίθηση μας είναι πως οτιδήποτε κι αν επιχειρήσεις εν βρασμώ ψυχής δεν θα το καταφέρεις. Πόσο μάλλον όταν αυτό συμβαίνει στην πολιτική εξουσία, τότε σίγουρα δεν θα ληφθούν οι σωστές αποφάσεις. Αυτό που χρειάζεται είναι πολιτική ομόνοια γιατί οι εποχές είναι δύσκολες. Πρέπει οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου να συνασπιστούν και να προσπαθήσουν να έρθουν σε συνεννόηση με σκοπό την εξεύρεση λύσεων στα προβλήματα που μας απασχολούν και μας αγκίζουν είτε αυτά είναι εσωτερικά, είτε είναι διεθνή, όπως αυτό της οικονομικής κρίσης. Οι ανούσιες διαφωνίες και συζητήσεις για θέματα πολιτικάντικης φύσεως ή δευτερεύουσας σημασίας δεν βοηθούν καθόλου και ιδιαιτέρως τώρα, στο να ξεπεραστούν τα όποια εμπόδια, αλλά το αντίθετο. Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η ομόνοια που προτείνουμε να επικρατήσει στη πολιτική, πρέπει να έρθει αναγκαστικά μέσα απ’ το λαό, ο οποίος θα την επιβάλλει άσχετα από τα πολιτικά του πιστεύω. Είναι το επόμενο μήνυμα που πρέπει να δώσει. Πρέπει επιτέλους να βρεθει ένας τρόπος να επιστρέψει η τάξη και η αρμονία σ’ αυτή τη χώρα. Ο τόπος χρειάζεται όσο τίποτε άλλο μια ισορροπία δυνάμεων και ίσως τώρα είναι η καταλληλότερη στιγμή. Οι έριδες μεταξύ μας μόνο πάτημα σε ενδεχόμενους εχθρούς θα προσφέρουν και τίποτε περισσότερο. Ας το σκεφτούμε…
Όσο για τους μετανάστες - λαθρομετανάστες, πιστεύουμε ότι το να πάρουν τόσο γρήγορα «δικαιώματα» (τζαμί – νεκροταφείο) από τη στιγμή που δεν έχουν καθοριστεί ακόμα ξεκάθαρα οι «υποχρεώσεις» τους, είναι αν μη τι άλλο σαν σκέψη λίγο άστοχη. Ας θυμηθούμε ότι ήδη στην Ελλάδα ο αριθμός τους έχει ξεπεράσει κατά πολύ τα επιτρεπτά όρια. Κάτι το οποίο μας οδηγεί αλλού, σε μία πολιτική δηλαδή που θα πρέπει να εξασφαλίσει πρώτα το μέλλον των Ελλήνων και όχι των μεταναστών – λαθρομεταναστών. Η ενσωμάτωση τέτοιων πληθυσμών στην κοινωνία μας γίνεται με γρήγορους ρυθμούς γιατί έτσι επιτάσσει η σημερινή κουλτούρα και το παράδειγμα της πρώην γιουγκοσλαυίας ίσως πλησιάζει επικίνδυνα στην μελλοντική μας ιστορία (εξελισσόμενο με μια διαφορετική μορφή), πράγμα που κανείς δεν θα απέκλειε εφόσον πολλές εξωτερικές δυνάμεις θα τις βόλευε κάτι τέτοιο (τόσα ακούγονται τελευταία). Η εικόνα της χώρας πρέπει επίσης να κρατά την ομοιογένεια της για να μπορεί πιο έυκολα να διατηρεί και την ομόνοια μεταξύ των πολιτών της! Η Ελλάδα έιναι ένα κράτος με μια συγκεκριμένη θρησκεία, με μια συγκεκριμένη γλώσσα, με συγκεκριμένα ήθη, βάσει των οποίων έκανε όλους τις αγώνες του εδώ και χιλιετίες για να μεγαλουργήσει αλλά και να επιβιώσει. Μη σεβόμενοι εμείς αυτά δεν μπορούμε να απαιτούμε από κανένα άλλο να το πράξει. Συνέπεια όμως αυτών θα είναι και ένα δυσοίωνο αύριο.

(το εισαγωγικό εξάστιχο είναι απο ποιήμα του Π. Μεσίσκλη)

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

Η Ανάσταση του Κυρίου ας δώσει το μήνυμα της σωτηρίας της ψυχής και την ελπίδα σε όλη την ανθρωπότητα για ένα καλύτερο αύριο και το Άγιο Φως ας διαλύσει το σκοτάδι του σύγχρονου Μεσαίωνα.

25η ΜΑΡΤΙΟΥ 1821

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Η ΘΑΝΑΤΟΣ

άρθρο του Δημήτρη Δρόσου

Κάθε χρόνο παραμονή των εθνικών μας εορτών εμφανίζονται στα τηλεπαράθυρα και σε εκπομπές διάφοροι «προοδευτικοί» δημοσιογράφοι-πολιτικοί-ακαδημαϊκοί, και με ειρωνικό ύφος επιτίθονται εναντίον των παρελάσεων, της εκκλησίας και γενικά της εθνικής μας ιστορίας όπως την γνωρίζουμε. Συγκεκριμένα απορρίπτουν τις παρελάσεις ως φασιστικές και μιλιταριστικές, κατηγορούν την εκκλησία ότι υπονόμευσε την Επανάσταση του ΄21, αμφισβητούν την 25η Μαρτίου ως ημέρα κήρυξης της Επαναστάσεως, κατηγορούν τους Έλληνες για σφαγές και επιθετικό πόλεμο εναντίον των Τούρκων και άλλα εξωφρενικά. Θα ήθελα λοιπόν να απαντήσω σε όλα αυτά. Καταρχήν, όσον αφορά τις παρελάσεις δεν νομίζω ότι όλοι εμείς που συμμετείχαμε γίναμε φασίστες και μιλιταριστές. Η παρέλαση δεν προϋποθέτει πειθαρχία σε διαταγές αλλά αυτοπειθαρχία μέσα σε μια ομάδα ανθρώπων, το δε γενικότερο μήνυμα της είναι ο περιορισμός του ατομικισμού προς όφελος του γενικού καλού, η συναδέλφωση και η συμπαράταξη για έναν κοινό σκοπό, το πέρασμα από το εγώ στο εμείς. Είναι το ελάχιστο που μπορούν να κάνουν οι σημερινοί νέοι για να τιμήσουν αυτούς που πέθαναν για την ελευθερία των Ελλήνων. Η παρέλαση όμως δεν αφορά μόνο τους νέους, αφού κατά την τέλεση της οι δρόμοι πλημμυρίζουν από γονείς, συγγενείς, φίλους και απλούς θεατές που την παρακολουθούν. Με την παρέλαση λοιπόν η εθνική εορτή παίρνει την μορφή κοινωνικού δρώμενου που διαπερνά όλα τα κοινωνικά στρώματα και όλες τις ηλικίες με το μήνυμα της αλληλεγγύης. Αν δεν υπήρχε με ποιο τρόπο θα συμμετείχαν οι πολίτες στους εορτασμούς; Μήπως θα είχαμε μια ουσιαστική υποβάθμιση; Μάλλον…Για το θέμα τώρα της συμμετοχής της Εκκλησίας στη Επανάσταση, αρκεί να αναφέρω τα ονόματα των χαμηλόβαθμων και υψηλόβαθμων κληρικών που πρωτοστάτησαν όπως ο Αθανάσιος Διάκος, ο Παπαφλέσσας (αρχιμανδρίτης), ο Θεοδώρητος επίσκοπος Βρεσθένης, ο Παλαιών Πατρών Γερμανός (μητροπολίτης Πάτρας), ο Θεόφιλος Πατριάρχης Αλεξανδρείας κ.α. Η ορκωμοσία δε των επαναστατών κάτω από το λάβαρο της Επαναστάσεως στη μονή της Αγίας Λαύρας μπορεί να μην έγινε την 25η Μαρτίου 1821 αλλά την 17η Μαρτίου, όμως σίγουρα έγινε και δεν αποτελεί μύθο. Ακολούθησε ο ξεσηκωμός στην Πάτρα και αλλού σε κοντινές ημερομηνίες, όμως ως ημέρα εξεγέρσεως για την Μάνη, την Βοστίτσα και τους Ρουμελιώτες της Λευκάδας είχε οριστεί εκ των προτέρων η 25η Μαρτίου από τους Φιλικούς του Υψηλάντη. Για να αναδειχθεί λοιπόν η σύνδεση της Επαναστάσεως με την Ορθοδοξία ορίστηκε συμβολικά η 25η Μαρτίου ως ημέρα εορτασμού αυτής. Που είναι το κακό; «Για του Χριστού την πίστη την αγία και της πατρίδος την ελευθερία» δεν αγωνίζονταν οι Έλληνες; «Ο Θεός, έδωσε την υπογραφή του για την ελευθερία της Ελλάδος, δεν την παίρνει οπίσω» έλεγε ο Κολοκοτρώνης, «Μάχου υπέρ Πίστεως και Πατρίδος» έγραφε στην διακήρυξη του ο Υψηλάντης. Φυσικά για τους εν λόγω «προοδευτικούς» κυρίους τα 400 χρόνια καταδυνάστευσης του Ελληνικού γένους δεν ήταν και τόσο τραγικά αλλά το πραγματικά τραγικό ήταν η δήθεν σφαγή των Τούρκων στην άλωση της Τριπολιτσάς. Μπορούν όμως να μας πουν τι δουλειά είχαν οι Τούρκοι στην Τριπολιτσά; Έφτασαν μάλιστα στο σημείο να βαφτίσουν επιθετικούς τους απελευθερωτικούς πολέμους (Βαλκανικοί, Ά Παγκόσμιος) των Ελλήνων. Δεν παρέλειψαν ακόμη να μας υπενθυμίσουν οι «νέοραγιάδες» ότι χωρίς την βοήθεια των Μεγάλων Δυνάμεων στην ναυμαχία του Ναβαρίνου δεν θα είχαμε απελευθερωθεί. Όλα αυτά θα ήταν για απλώς για γέλια, με μια απλή παρατήρηση όμως θα δει κανείς ότι όλοι αυτοί οι κύριοι λένε ακριβώς τα ίδια πράγματα, με τα ίδια επιχειρήματα και την ίδια φρασεολογία προφανώς υποκινούμενοι από μια ανάλογη δεξαμενή σκέψης από τις τόσες που έχει εγκαινιάσει η Νέα Τάξη πραγμάτων με σκοπό την εξαφάνιση κάθε εθνικής και θρησκευτικής συνειδήσεως. Πρέπει να ξαναγραφτεί η ιστορία έτσι ώστε να ξεχάσουμε τους εθνικούς μας αγώνες, να γίνουμε άθρησκοι, ψοφοδεείς και γενικά να ντρεπόμαστε για τον εαυτό μας. Οι εκφραστές αυτών των απόψεων είναι φυσικά βολεμένοι πανεπιστημιακοί, δημοσιογράφοι πολιτικοί κ.τ.λ. Το κακό είναι ότι βρίσκουν πολύ εύκολα βήμα στα ΜΜΕ(διόλου περίεργο) και προβάλουν τις ακραίες τους απόψεις όποτε αυτοί επιλέγουν. Η ιστορική πραγματικότητα, η κοινή λογική, και το λαϊκό συναίσθημα όμως τους αφήνει στην μοναξιά του θλιβερού περιθωρίου στο οποίο επέλεξαν να ζουν. Η σημαντικότερη παρακαταθήκη των αγωνιστών του ΄21 είναι η αγάπη για την πατρίδα, την ελευθερία και την θρησκεία μας. Και αυτό οφείλουμε να το σεβόμαστε. Χρόνια πολλά και ζήτω το Έθνος.

ΑΠΟΚΡΙΑΤΙΚΟ ΠΑΡΤΙ ΤΗΣ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ

ΠΡΩΤΟΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ, ΠΡΩΤΟΙ ΚΑΙ ΣΤΗ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ

Το Σάββατο 21 Φεβρουαρίου πραγματοποιήθηκε σε γνωστό μουσικό κέντρο της Γλυφάδας ο αποκριάτικος χορός του συλλόγου μας. Οι νέοι της Γλυφάδας, μέλη και φίλοι του συλλόγου, μπόρεσαν να συζητήσουν και να διασκεδάσουν μέσα σε μια πολύ ωραία αποκριάτικη ατμόσφαιρα. Η ψυχαγωγία και η επικοινωνία των νέων συμπολιτών μας είναι άλλωστε προτεραιότητα για ένα νεανικό σύλλογο όπως η Αναγέννηση. Την άκρως επιτυχημένη εκδήλωση τίμησε με την παρουσία του ο Πρόεδρος του Τοπικού Συμβουλίου Νεολαίας της Γλυφάδας Αιμίλιος Βουγιουκλάκης καθώς και ο εκπρόσωπος του πολιτιστικού συλλόγου "Παλαίχθων" Γιάννης Κωτσής. Απ' τον τοπικό τύπο παρευρέθηκε η δημοσιογράφος του Παλμού Γλυφάδας Μαριάννα Μαρμαρά.

ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΗΝ ΑΝΑΔΑΣΩΣΗ ΑΙΞΩΝΗΣ-ΥΜΗΤΤΟΥ

ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΒΑΣΙΚΗ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ "ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ"

Την Κυριακή 15/2/09 πραγματοποιήθηκε αναδάσωση στην περιοχή Αιξωνή του όρους Υμηττού με πρωτοβουλία του ΣΠΑΥ (Σύλλογος Προστασίας και Αναδάσωσης Υμηττού) και του Ραδ/κού Σταθμού ΣΚΑΙ. Στην πρωτοβουλία αυτή έλαβαν μέρος πλήθος κόσμου διαφόρων ηλικιών, κάτι που δίνει ελπιδοφόρα μηνύματα για το μέλλον, αφού για άλλη μια φορά το Ελληνικό Φιλότιμο και η Ευαισθησία αποδείχτηκαν ισχυρότερα των όποιων συμφερόντων λυμαίνονται σε κάθε ευκαιρία ένα από τα ισχυρότερα χαρτιά που έχει να επιδείξει η Πατρίδα μας και δεν είναι άλλο από το Περιβάλλον. Αν και τέτοιου είδους πρωτοβουλίες τυγχάνουν ανταπόκρισης από τον κόσμο και αναπτύσσουν κυρίως στις νέες ηλικίες το Σεβασμό για το περιβάλλον, νιώθουμε την Ηθική Υποχρέωση να επισημάνουμε την αντίθεση μας ως προς τον τρόπο με τον οποίο διεξάγονται οι συγκεκριμένες πρωτοβουλίες (όχι σε αυτές καθ’ αυτές τις πρωτοβουλίες). Συμφωνούμε στη συμμετοχή των πολιτών κάτω όμως από μια συγκεκριμένη φόρμουλα μέσα από την οποία θα γίνουν γνώστες κάποιων βασικών αρχών και τρόπων δεντροφύτευσης (σεμινάρια) υπό την καθοδήγηση αρμόδιων επιστημόνων και φορέων. Χρειάζεται ουσιαστικότερη αντιμετώπιση της Αποκατάστασης του Περιβάλλοντος και όχι κάποιες ενέργειες να λαμβάνουν χώρα απλά και μόνο όπως λέει και ο σοφός λαός μας “για τα μάτια του κόσμου”. Όφείλουμε πάντως να δώσουμε συγχαρητήρια στους αρμόδιους φορείς για την πρωτοβουλία τους γιατί μόνο καλό μπορεί να επιφέρει.
Ο σύλλογος μας δεν θα μπορούσε να λείψει από μια τέτοια προσπάθεια και παρευρέθηκε την Κυριακή το πρωί στην περιοχή της Αιξωνής με πολυμελής αντιπροσωπεία συμμετέχοντας για άλλη μια φορά σε ότι αναβαθμίζει και εμπλουτίζει τον πολιτισμό του δήμου μας αλλά και της Πατρίδας μας γενικότερα.

ΥΣΤΑΤΟ ΧΑΙΡΕ ΣΤΟΝ ΥΣΤΑΤΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΗΓΕΤΩΝ

ΕΦΥΓΕ Ο ΤΑΣΣΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Θλίψη και συγκίνηση διακατέχουν τον Κυπριακό Ελληνισμό για το θάνατο του τέως Προέδρου της Δημοκρατίας Τάσσου Παπαδόπουλου. Ο Τάσσος Παπαδόπουλος άφησε την τελευταία του πνοή το πρωί της Παρασκευής μετά από πολύμηνη μάχη με τον καρκίνο. Όπως ανακοινώθηκε, ο θάνατος επήλθε από οξεία αναπνευστική ανεπάρκεια.
Ο πρώην πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, την περίοδο 2003-2008, συνέδεσε το όνομά του με το συντριπτικό «όχι» των Ελληνοκυπρίων στο Σχέδιο Ανάν. Στην ιστορία θα μείνει η φράση του: «παρέλαβα κράτος διεθνώς αναγνωρισμένο. Δεν θα παραδώσω κοινότητα», στο διάγγελμά του προς τον κυπριακό λαό το βράδυ της 22ας Απριλίου τού 2004, δύο ημέρες πριν τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος. Αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του στα κοινά από νεανική ηλικία και ταυτίστηκε με τις σημαντικότερες περιόδους της σύγχρονης ιστορίας της Κύπρου και κυρίως με την απόρριψη από το 76% των Ελληνοκυπρίων του σχεδίου Ανάν για τη λύση του Κυπριακού.
Διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο από διάφορες θέσεις και αξιώματα, με τελευταίο το ανώτατο αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας. Όπως επεσήμανε και ο νυν πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, κ. Χριστόφιας, ο Τάσσος Παπαδόπουλος αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του στα κοινά από νεανικής ηλικίας, λαμβάνοντας μέρος στους εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες του κυπριακού λαού και διαδραματίζοντας πρωταγωνιστικό ρόλο στις υποθέσεις της Κυπριακής Δημοκρατίας ως υπουργός σε διάφορα υπουργεία, ως συνομιλητής και ως στενότατος συνεργάτης του αείμνηστου Εθνάρχη Μακαρίου. Ο Τάσσος Παπαδόπουλος θα μείνει στην Ιστορία ως ένας από τους πρωταγωνιστές της σύγχρονης Ιστορίας του Κυπριακού Ελληνισμού και ως ένα πρότυπο πολιτικού για τους Έλληνες νέους.
Η πενταετία 2003- 2008, του εκλιπόντος, στην Προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας χαρακτηρίζεται ως μία από τις πλέον σημαντικές στην πορεία του Κυπριακού προβλήματος, με κορυφαίο σταθμό το δημοψήφισμα του 2004 για το σχέδιο Ανάν, το οποίο ο εκλιπών ηγέτης κάλεσε τον Κυπριακό Ελληνισμό να απορρίψει με ένα (δεύτερο μετά το 1940) ιστορικό «ΟΧΙ». Ένα «ΟΧΙ» απέναντι στα σχέδια των «μεγάλων δυνάμεων» και των ντόπιων εντολοδόχων τους κατά της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της αξιοπρέπειας ολόκληρου του Ελληνισμού, το οποίο τον κατέταξε στο πάνθεον των αγωνιστών του ελληνικού έθνους.
Αναλαμβάνοντας τη διακυβέρνηση της Κύπρου στις 28 Φεβρουαρίου 2003 ο Τάσσος Παπαδόπουλος είχε ενώπιόν του μια σειρά δεδομένων, τα οποία έπρεπε να αντιμετωπίσει. Ήταν η πρόταση των Ηνωμένων Εθνών για λύση του προβλήματος, η οποία κατατέθηκε ενώπιον της ελληνοκυπριακής και της τουρκοκυπριακής πλευράς από το Νοέμβριο του 2002.
Εξ’ αρχής ο κ. Παπαδόπουλος είχε εκφράσει την αντίθεσή του στην πρόταση των Ηνωμένων Εθνών. Μπαίνοντας στο Προεδρικό Μέγαρο είχε μπροστά τους δύο σημαντικές προκλήσεις εξωτερικής πολιτικής πέραν των όσων θα έπρεπε να κάνει στο εσωτερικό δίνοντας το δικό του στίγμα διακυβέρνησης. Οι δύο προκλήσεις ήταν το Κυπριακό και η υπογραφή της Συνθήκης Προσχώρησης της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Μέχρι και το τέλος της θητείας του ο κ. Παπαδόπουλος βρέθηκε πολλές φορές αντιμέτωπος με τις προσπάθειες της διεθνούς κοινότητας να προσφέρουν μια μορφή αναγνώρισης στο τουρκοκυπριακό μόρφωμα. Ο ίδιος προτάσσοντας επίμονα την ανάγκη δημιουργίας μιας στέρεας βάσης για επανέναρξη των διαπραγματεύσεων προκειμένου να διασφαλιστεί η επιτυχής κατάληξή τους και να προφυλαχτεί η Κύπρος από την πιθανότητα νέου καταστροφικού “ναυαγίου”, βρέθηκε στο στόχαστρο πολλών (εγχώριων και ξένων) ταγών, οι οποίοι τον κατηγόρησαν για άρνηση να προσέλθει στο τραπέζι των συνομιλιών.

Ευχόμαστε «καλό ταξίδι» σ’ ένα από τους τελευταίους Έλληνες πολιτικούς ηγέτες!

“Θα πάρω μιαν ανηφοριά,

θα πάρω μονοπάτια,

να βρώ τα σκαλοπάτια

που παν στη Λευτεριά.”

Ο ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ ΓΙΑ ΤΑ ΤΡΑΓΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

Δ Η Λ Ω Σ H

Πίσω από το χέρι του θύτη, που έκανε αυτό το απαίσιο έγκλημα που μας συγκλονίζει, κρύβονται οι πραγματικοί ηθικοί αυτουργοί, δηλαδή το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας, που ανέχεται χρόνια τώρα την εκτροφή και τη γιγάντωση παράλογων και εγκληματικών καταστάσεων, που ξεκινούν από κέντρα σκοτεινά, όμως ορατά από όλους.Αν θέλουν οι διάφοροι αυτόκλητοι ηγήτορες και διαμορφωτές της κοινής γνώμης να κοροϊδεύουν εαυτούς και αλλήλους και όλοι μαζί τον ελληνικό λαό είτε από φόβο είτε από υπολογισμό είτε από ανομολόγητα κίνητρα, ας το κάνουν. Εγώ όμως θα πω την αλήθεια, όπως την βλέπω και όπως νομίζω ότι την βλέπει η συντριπτική πλειοψηφία του λαού μας. Σταματήστε πια αυτό το βρώμικο και επικίνδυνο παιχνίδι με τους κουκουλοφόρους και τα ΜΑΤ, που μόνο αίμα, δάκρυα και καταστροφές προσφέρουν στον Λαό μας. Οι αντικειμενικές συνθήκες, ειδικά σε σχέση με όσα περάσαμε και ζήσαμε στο πρόσφατο παρελθόν, δεν δικαιολογούν με τίποτα αυτή την κατάσταση. Μοιάζει σαν να θέλουμε να βγάλουμε οι ίδιοι τα μάτια μας.

Καιρός να μιλήσει και ο Λαός !


Αθήνα, 7.12.2008
Μίκης Θεοδωράκης

ΤΟΥΡΝΟΥΑ ΚΑΛΑΘΟΣΦΑΙΡΙΣΗΣ ΣΤΟΝ "ΑΓΙΟ ΚΟΣΜΑ"

ΝΑΙ ΣΤΟΝ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟ - ΟΧΙ ΣΤΗ ΒΙΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ

Το φθινόπωρο αυτό (από τέλη Σεπτεμβρίου μέχρι και αρχές Νοεμβρίου 2008) πραγματοποιήθηκε τουρνουά μπάσκετ στις εγκαταστάσεις του «Άγιου Κοσμά», στο οποίο συμμετείχε και η Ένωση μας με την ομάδα της ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ. Για πρώτη φορά η ομάδα μας πήγε αρκετά καλά, πέρα από τις προσδοκίες και κατέλαβε την 5η θέση στις οκτώ του δεύτερου ομίλου της 3ης κατηγορίας. Δυστυχώς δεν μπορέσαμε να προκριθούμε στην επόμενη κατηγορία και θα πρέπει να ξαναπροσπαθήσουμε την άνοιξη. Σκοπός της συμμετοχής μας στη διοργάνωση αυτή (εκτός της προτίμησης μας για το συγκεκριμένο σπορ) είναι να δείξουμε ότι οι νέοι πρέπει να είναι μέσα σ’ όλα, και στον αθλητισμό, και στα κοινωνικά δρώμενα και στη διασκέδαση, υπεύθυνοι απέναντι στην πολιτεία και μακριά από φανατισμούς και πάθη.

ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΣ κ. Λ. ΣΟΥΒΑΛΤΖΗ

Ο ΤΑΦΟΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΣΤΗΝ ΟΑΣΗ ΣΙΟΥΑ

Την Τετάρτη 19 Νοεμβρίου, πραγματοποιήθηκε στο χώρο μας ομιλία της γνωστής αρχαιολόγου κ. Λιάνας Σουβαλτζή με θέμα: "Ο τάφος του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην όαση Σίουα". Ο κόσμος ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση μας με μεγάλο ενδιαφέρον, τιμώντας το πρόσωπο και το έργο της κ. Σουβαλτζή. Το έργο της όμως αυτό, τα τελευταία χρόνια συνάντησε αρκετά “εμπόδια” προς την ολοκλήρωση του με αποτέλεσμα τελικώς την εγκατάλειψη αυτού στην φροντίδα του χρόνου (έως ότου η Ελληνική αποστολή να το αναλάβει εκ νέου). Όλο το χρονικό των ανασκαφών παρουσιάστηκε με λεπτομέρειες από την δυναμική αρχαιολόγο, ενημερώνοντας το διψασμένο κοινό για τα, προ δεκαπενταετίας σχεδόν, συμβάντα στην όαση Σίουα. Ήταν μια εξαιρετική βραδιά.

28η Οκτωβρίου 1940

ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΙΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ "ΟΧΙ"

Η Π.Ε.Ν. Αναγέννηση συμμετείχε στις εκδηλώσεις για τον εορτασμό της εθνικής μας επετείου με την κατάθεση στεφάνου στο ηρώο της πλατείας Γλυφάδας, προς τιμήν των πεσόντων πολεμιστών του ελληνικού στρατού κατά την διάρκεια της εποποιίας του 1940-41. Η συμμετοχή στις κάθε είδους εκδηλώσεις μνήμης καθώς και στις παρελάσεις, είναι το λιγότερο που μπορούν να κάνουν οι σημερινοί νέοι ως ένδειξη ευγνωμοσύνης στους ήρωες που θυσίασαν τη ζωή τους για την τιμή και την ελευθερία του ελληνικού έθνους.